|
||||||||||||||||||||||||||||||||
(na fot. Chiara Lubich) Historia Chiara Badano - pierwsza kandydatka z Dzieła, na ołtarze
|
Słowo na dziś - Księga I, rozdział I - rozważamy tekst książki "O naśladowaniu Chrystusa" 4. Marnością jest gromadzić bogactwa, które przeminą, i w nich pokładać nadzieję. Marnością także - zabiegać o własne znaczenie i piąć się na coraz wyższe szczeble godności. Marnością - iść ślepo za zachceniami ciała i szukać tego, co kiedyś przyjdzie ciężko odpokutować. Marnością jest pragnąć długiego życia, a nie dbać o życie dobre. Marnością - przykładać wagę tylko do teraźniejszości, a o przyszłości nie myśleć. Marnością - miłować to, co tak szybko przemija, a nie śpieszyć tam, gdzie radość nieprzemijająca. Miej często w pamięci to zdanie: Nie nasyci się oko widzeniem, a ucho nie napełni się słyszeniem. Staraj się więc odciągać serce od rzeczy widzialnych, a zwracaj się ku niewidzialnym. Bo ci, co zawierzają tylko poznaniu zmysłów, plamią sumienie i tracą łaskę Boga. O wiele łatwiej jest nam tak kształtować życie, by działając widzieć efekty, może właśnie dlatego tak łatwo człowiekowi przywiązywać się do rzeczy materialnych… Słowo Koheleta – Marność, nad marnościami - wszystko marność… (Koh 1,2), wydaje się być dość trudnym do zrozumienia słowem, a zarazem dość trudną postawą do realizacji. Człowiekowi trudno jest uświadomić, że marnością jest wszystko to, co odciąga nas od faktycznego, właściwego celu, jakim jest, a przynajmniej powinien być Bóg. Posiadanie czegokolwiek ma mi ułatwić życie, ma mi pomóc rozwijać siebie i w tym względzie pomagać również innym. Co innego jest posiadać coś, czym będę służył innym i co będzie mnie osobiście rozwijało, niż posiadać, by mieć coraz więcej, by wieść wygodne życie, by się odróżniać od innych. Ubóstwo to nie dziadostwo, jak mi kiedyś powiedział pewien zakonni – można wieść skromne życie i być szczęśliwym… Zadanie: Skieruj swoje serce ku bardziej duchowym rzeczywistością – troszcz się o innych, a nie tylko o swój interes. Nowe rozważanie - 30 czerwca 2010 - Życie jak dom, codziennie się zmienia... Obraz starej zdewastowanej kamienicy, zatrzymał mój wzrok. Z jednej strony moją uwagę przykuło zniszczenie widoczne na zewnątrz, ale jednocześnie ten sam obraz ukazał mi starość tego domu. Później przeglądając zrobione zdjęcia, zatrzymując na powyższym, w moich myślach pojawiło się to hasło – „życie jak dom, codziennie się zmienia”. Samo zdewastowanie, starość tego domu w jakiejś mierze pozwoliło mi wysunąć kilka refleksji, które chciałbym opisać. warto przeczytać również inne artykuły:
Praca nad sobą... - już niebawem na łamach strony - 150 wskazówek
Czytam/łem
(mam tę książkę zeskanowaną jakby co - jeśli ktoś chciałby ją poczytać, to można się do mnie odezwać)
|
Dwudziesta trzecia (5 IX) Niedziela
zwykła
ekai/Prymas o krzyżu pod pałacem wp/ myślenie o Bogu zmniejsza stres ekai/ zakonnica nominowana do Nobla Deon/ Włochy: moda na pustelnię Deon/ Co utrudnia przebaczenie Deon/ Można rozumieć Pismo Święte
Czas zacząć... Rozpoczyna się rok szkolny, wracamy do "normalności" funkcjonowania. Niestety działań full, a myślałem, że będzie trochę spokojniej. Co do rozważań - praca nad sobą, proszę o cierpliwość. Nie wyrobiłem się, a chciałbym napisać najpierw wszystkie, sam je jeszcze przestudiować i wstawić na stronę. Dziękuję tutaj pewnej osobie, która powzięła trudną decyzję, przepisywania moich tekstów z kartki na kompa - z góry dziękuję, a wierzcie mi trudne to zadanie. Więc cierpliwości - dzień ten już blisko... (31 sierpnia 2010)
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
Każdy
z nas ma swoje wady, zalety... nadzieje, plany, cele, ale i
przeszkody, utrudnienia. Wnieść swoje życie, wybudować konstrukcję,
której nie zachwieją żadne otaczające nas czynniki - to rzecz nie
łatwa. Pracuję... stawiam pytania, szukam odpowiedzi... Wiem, że
każdy dzień może być zwycięstwem, jeśli uwierzę i podejmę się
szczególnej pracy - współpracy z Bogiem. Niech Psalmy, budują nasze
życie, niech w nich odnajdę odzwierciedlenie swoich spraw, trosk i
pragnień.
Jasne
światło – takie znaczenie ma imię bohaterki tej biografii Chiary
Luce Badano, która odebrała chorobę nowotworową jako Boży dar. Tę
chorobę – powie – Jezus zesłał mi, abym na nowo Go odnalazła. Odtąd
jeszcze pełniej zaangażowała się w życie Ewangelią razem z młodzieżą
Ruchu Focolari.
Światu dzisiejszemu potrzeba bardzo takiego świadectwa osoby pięknej
zewnętrznie i wewnętrznie, pogodnej i odpowiedzialnej, radosnej i
dojrzałej zarazem. Świadectwo życia Chiary Luce jest wyjątkowo
czytelne. Nie był jej obcy świat, jego radości ani jego tęsknoty,
lecz to nie one były najważniejsze, najbardziej bowiem tęskniła za
niebem. Po ogłoszeniu 19 grudnia 2009 roku dekretu uznającego
cudowne uzdrowienie za jej wstawiennictwem – zbliża się wyniesienie
jej na ołtarze. Niczym światło, które zgodnie z logiką Ewangelii
stawia się na świeczniku, aby zajaśniała jak najpełniej miłość Boga
- Zdzisław Kijas OFM Covnv