Niedziela Zmartwychwstania...

Od śmierci do pustego grobu

                Przez cała Wielką Sobotę w postawie milczącej adorujemy Chrystusa złożonego w grobie. 40 dni Wielkiego Postu przygotowujące nas naprzyjcie tych wielkich świąt przemieniają się w 40 godzinną adorację Chrystusa – od śmierci do pustego grobu. Modlitwą jednoczymy się z Chrystusem oczekując zbawiennych owoców Zmartwychwstania.

                Nasza wielkosobotnia adoracja jest pełnienie straży przy Chrystusie, który ofiarował nam swoje życie dla naszego zbawienia. Adorujemy w duchu wdzięczności za wielkie dzieła, które dokonał Bóg. Dzięki adoracji grobu, dojrzewamy do Niedzieli, do przeżycia tego dnia w duchu każdorazowego świętowania.

Niedziela – oratio mundi

                Przeżywanie niedzieli w duchu modlitwy, medytacji: męki, śmierci i zmartwychwstania prowadzi nas do głębszego zjednoczenia z Chrystusem i ze wspólnotą ludzi. Niedziela w sensie fizycznym i duchowym posiada inny wydźwięk w odniesieniu do pozostałych dni tygodnia. Duchowy wymiar tego dnia, chrześcijanie podkreślają swoją obecnością na Eucharystii. Przez uczestnictwo w niej, wyrażają swoją wieloaspektową wdzięczność Bogu. Niedziela w nawiązaniu do opisu stworzenia świata, symbolizuje dzień, w którym Bóg odpoczywa po sześciodniowym dziele stworzenia. W tej tajemnicy wiary człowiek pragnie dziękować Bogu za świat, który został mu powierzony, aby panował nad nim i odpowiednio wykorzystywał, chwaląc Boga i się uświęcając. Ten dzień zachowuje swoją specyfikę świętości, również przez fakt Zmartwychwstania, od którego rozpoczął się dzień Wielkanocny. Eucharystia, dzięki której ucztujemy wydarzenia, pozwala każdemu człowiekowi włączyć się w oratio mundi. Dzień ten jednoczy wszystkich wierzących w uświęceniu swojej godności przez sakrament Eucharystii. Zjednoczenie chrześcijan w tym niedzielnym wydarzeniu prowadzi do wyraźnego ukazania wspólnoty. Kościół, którego głową jest Chrystus – Dobry Pasterz, gromadzący wokół siebie wszystkie owce. Najważniejszym wspomnieniem tego dnia jest Zmartwychwstanie, które przyćmiewa wszystkie inne wydarzenia dnia i tygodnia. Niedziela przybiera postać szczególnego dnia oratio mundi, z racji bezpośrednich przygotowań, które powinien czynić każdy pobożny katolik, przystępujący do Stołu Pańskiego. Ten dzień zyskuje odpowiedni charakter przez przede wszystkim naszą osobistą modlitwę i przez podtrzymywanie charakteru świątecznego.

„Żyć na sposób dnia Pańskiego” – św. Ignacy Antiocheński.

                Każdy tydzień, dzień, godzina posiada swój rytm. Tempo nowych działań uzależniona jest od konieczności zaangażowania się w pracę, obowiązki. By nie utracić odpowiedniej melodii wydarzeń musimy chronić swoją pracę i jej owoce przed tendencjami do bagatelizowania i pośpiechu w sprawach codziennych.

Niedziela jest początkiem tygodnia, ale również zakończeniem całego poprzedzającego tygodnia. Musimy tak, jak Bóg zwieńczyć w tym dniu wszystkie nowe wysiłki i prace radością i wdzięcznością. To nic ma być tylko dzień wolny od pracy, ale musimy starać się, szczególnie tego dnia doceniać wartość naszej pracy. Praca, by miała wartość nadprzyrodzoną (Bożą) musimy powierzyć Bogu całe nasze życie i w Niedzieli - Dniu Pańskim poszukiwać zachęty do głębszego spojrzenia na swoje życie.

Niedziela stanowi duchowe wyzwanie. Mamy swoje codzienne zmagania, uczynić osobistą ofiarę dla Chrystusa, który ma moc przemienić to, co ludzkie w wartości służące wzmocnieniu nas samych: przez nas, tych, którzy korzystają z owocu samej pracy. „ Błogosławiony jesteś Boże, bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy...owoc ziemi...pracy rąk ludzkich” (Liturgia Mszy). Niedziela w wymiarze Eucharystii pozwala nam odczuć, że wszystko jest darem dla człowieka, a dzięki jego pracy może to służyć ogólnemu rozwojowi i uświęceniu. Dzięki Bogu to, co trudne i niekiedy z takim bólem zdobyte przemienia się  w owoce, które nas umacniają na drodze takiego postępowania.

Niedziela- staje się rzeczywistym światłem tygodnia, dzięki któremu o wiele głębszy charakter ma tydzień, a wszelkie wątpliwości mogą zyskać jasność i sens dzięki Chrystusowi, który z nami współpracuje.

Niedziela - w swym duchowym i fizycznym znaczeniu jest latarnią, która przeprowadza człowieka przez cały trud codziennych obowiązków. Człowiek może zagubić się, lecz odniesienie się do Eucharystii niedzielnej pozwoli znaleźć odpowiednią drogę powrotu. Uczestnicząc w Eucharystii, jej światło rzuca na naszą przyszłość blask, który staje się jak ogień, dla narodu wybranego, przewodnikiem po bezdrożach pustyni. Chrystus Eucharystyczny jest dla nas szczególnym odniesieniem, dzięki któremu zyskujemy odnowiony sposób patrzenia na życie.

„Żyć na sposób Dnia Pańskiego” - każdy z nas musi bardziej swoje życie budować na Chrystusie Zmartwychwstałym. Każdy dzień tygodnia czerpie swoją siłę z niedzielnej Eucharystii i skłania nas do świętowania każdego dnia jako ogromnego daru ofiarowanego nam przez samego Boga.

Niedzielna Eucharystia i pełne w niej uczestniczenie skłania nasze serce do ciągłej odnowy w duchu sumienia i pobożności. Odnowa ta będzie polegać również na tym, że wzbudzimy w sobie szacunek względem swojego życia.

Spotkanie ze Zmartwychwstałym

Jak już wcześniej wspomniałem niedziela to ciągłe wspominanie i uczestniczenie w Niedzieli Zmartwychwstania Chrystusa. Ten szczególny dzień, jego istota tak mocno wzrasta w świadomości człowieka, że staje się biegunem (jednym z dwóch) orientacji duchowej człowieka. Doświadczenie Zmartwychwstałego i spotkanie z Nim  ukazuje nam głęboki sens poszukiwania Tego, którego nie ma już w grobie. Przez spotkanie ze Zmartwychwstałym każdego dnia pielęgnujemy postawę adoracji pustego grobu- znaku nadziei chrześcijańskiej. Wydarzenie Zmartwychwstania jest zasadniczą treścią naszej wiary, dlatego powinniśmy zaangażować się w rozumienie tych treści i dążyć do ciągłego odnawiania świadomości wartości sakramentów. Życie nimi każdego dnia, na nowy sposób, sprawia, że my sami „powstajemy z martwych” czyniąc wiarę żywą. Fakt zmartwychwstania przekonał wielu wątpiących i otworzył serca apostołów na Słowo - Jezusa. Zesłanie Ducha św. stało się zwieńczeniem i ukazało prawdę Miłości w innym świetle. Osoby, które spotkały się zaraz po zmartwychwstaniu z Jezusem, ukazują różnorodność postaw, co jest świadectwem różnorodności serc, gotowych na przyjęcie Jezusa.

Spotkanie ze Zmartwychwstałym w przypadku św. Tomasza dokonało się w fizyczny i bardzo namacalny sposób. Eucharystia umożliwia nam sakramentalne doświadczenia obecności Zmartwychwstałego pośród nas. „Pan mój i Bóg mój” ( zob. J 20,28) Niedowiarstwo, przez spotkanie zainicjowane przez Chrystusa doczekało się szczerej postawy św. Tomasza. „Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli.” (por. J 20,29) Chciejmy przeniknąć tym duchem w naszych spotkaniach z Chrystusem.

kiom

  menu główne