9 listopad niedziela - (J 2,13-22)

Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus udał się do Jerozolimy. W świątyni napotkał siedzących za stołami bankierów oraz tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie. Wówczas sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: Weźcie to stąd, a z domu mego Ojca nie róbcie targowiska! Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: Gorliwość o dom Twój pochłonie Mnie. W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz? Jezus dał im taką odpowiedź: Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo. Powiedzieli do Niego Żydzi: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni? On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy więc zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.

Postęp duchowy możliwy jest jedynie w atmosferze gorliwości.

      1.       Jak zrozumieć gorliwość chrześcijańską 

Gorliwość, albo żarliwość znaczy tyle co: być gorącym. W znaczeniu ogólnym żarliwość oznacza wytrwałe zaangażowanie w działalność, w osiąganie i realizowanie jakiegoś celu. Jest związana z uczuciowością, pasją.

W znaczeniu religijnym chodzić będzie o zaangażowanie w sprawy religijne. Dusza posiada intensywne pragnienie dążenia do świętości. Jest to stan ducha, a więc coś trwałego i poważnego, co pozwala żyć duszy w atmosferze miłości i szczególnego oddania się Bogu. Być gorliwym w życiu duchowym oznacza kierowanie się z zapałem miłością Boga i bliźniego oraz przyjmowanie z radością woli Bożej w jakiejkolwiek formie się objawi. Źródłem gorliwości jest miłość, która pragnie Boga i każe dążyć do Boga.

Św. Tomasz – „Gorliwość w jakimkolwiek znaczeniu, jest skutkiem natężenia miłości. Wiadomo bowiem, że siła tym mocniej odpiera i zwalcza to wszystko, co się jej sprzeciwia z im większym natężeniem dąży do czegoś. Skoro zaś miłość jest dążeniem ku istocie ukochanej… to jasne, że usilna miłość dąży do wykluczenia wszystkiego, co się jej sprzeciwia. Miłość przyjacielska stara się o dobro przyjaciela i dlatego, jeśli jest żarliwa, sprawia, że człowiek zwraca się przeciw wszystkiemu, co sprzeciwia się dobrom przyjaciela.”

Gorliwość jest konsekwencją miłości Bożej rozniecanej w duszy, w jej głębi. Bóg posyła swego Ducha miłość, a człowiek przyjmuje miłość i rozwija ją, odpowiadając na wymagania łaski.

Gorliwość rozwija się i umacnia na modlitwie: błagalnej, adoracji, a także na modlitwie jako atmosferze bliskości Boga podczas codziennych zajęć.

Ktoś ospały, zadowalający się przeciętnością, letni, nie postępuje… Gorliwość jest jakby sprężyną duchową, która wzbija człowieka ku górze, ożywiając jego chrześcijańskie życie. Mocne zaangażowanie w życie – podobnie jak się to ma z człowiekiem, który ma pasje…

Gorliwość – pasja – człowiek angażuje się w te dziedziny swojej działalności, ponieważ widzi w nich jakieś ważne dla siebie dobro. By móc żyć prawdziwą gorliwością, musimy odkryć wartość zjednoczenia z bogiem w miłości. Miłośnik pereł, kiedy znajdzie drogocenną perłę, poświęca wszystkie inne o mniejszej wartości, by nabyć tę jedną; kto naprawdę spotka Chrystusa, jest gotów zostawić wszystko i iść za Nim bez względu na związane z tym ofiary.

      2.       Jak wykorzystać dar gorliwości...

Gorliwość jest rozumna – nie pochodzi od ślepego uporu i nie prowadzi do jakiegoś fanatyzmu. Szuka światła, by poznać Boży zamiar w wierze, roztropności, darach Ducha św., zwłaszcza w darze mądrości i rady

Gorliwość jest bezinteresowna – miłość szuka jedynie chwały Bożej.

Gorliwość jest konstruktywna – jeżeli coś burzy, to dlatego, by budować, jeżeli walczy ze złem, to dlatego, by zatryumfowało dobro. Jest także optymistyczna i to z głębokiego przekonania. Wie, że ostateczne zwycięstwo należy do Boga i do tych, którzy wierzą i pokładają w Nim nadzieję. Z tej gorliwości rodzi się odwaga i zdecydowanie.

      3.       Droga do gorliwości

Gorliwość rodzi się z miłości i prowadzi do coraz większej miłości. Miłość skierowana jest na osobiste życie wewnętrzne, jak i na działalność apostolską.

Gorliwość pochodzi z poznania tego, czego domaga się chwała Boga i zbawienie dusz. Człowiek szukając tego, co sprzeciwia się chwale Boga i zbawieniu innych, odkrywa własną małą miłość i wypowiada walkę wszelkim przeszkodom miłość. Osiąga to przez modlitwę, ofiarę z siebie we wszystkim, co czyni.

      4.       Wnioski

Gorliwość oznacza tak silne żądanie czegoś, iż jesteśmy w całości pochłonięci działaniu.

Gorliwość daje nam silną wiarę, nie pozwalając na brak odwagi.

Gorliwość jest tak intensywnym skoncentrowaniem się na celu, iż wiemy instynktownie, jakie następne czynności musimy wykonać.

Gorliwi ludzie nie ociągają się.

Gorliwość jest podążaniem za celem przez cały dzień i każdego dnia, bez wypoczynku lub bycia zbyt zmęczonym do wykazania większej energii, gdy jest to tylko potrzebne.